Dyslexie en misverstanden.

Dyslexie.

Dyslexie, wat letterlijk het niet kunnen schrijven en lezen betekend, is nog steeds niet geaccepteerd in de maatschappij. Er zijn veel misverstanden over dyslexie, zo wordt dyslexie nog vaak gekoppeld aan intelligentie, niet taal vaardig, jonge kinderen, enz. Dyslexie kan beter gezien worden als een geestelijke handicap. Of een vaardigheid die minder ontwikkeld is tijdens de eerste vijf levens jaren. Dyslexie kan niet verholpen worden, wel kan je er mee leren omgaan. Dit gaat het beste bij jonge kinderen. Maar ook volwassenen kunnen leren omgaan met dyslexie.

De leermethode die gebruikt wordt op de meeste basis scholen is nog steeds niet aangepast voor kinderen met dyslexie. Terwijl de methode van de “Regionaal instituut voor Dyslexie” ook gevolgd kan worden door kinderen zonder dyslexie. Dit houdt in dat als er anders les gegeven zou worden er geen achterstand zou komen voor kinderen met dyslexie. De kinderen die geen dyslexie zouden hebben vinden ook geen nadelen met deze methoden. Een probleem met het huidige systeem is ook dat als er geen duidelijke aanwijzingen zijn voor dyslexie het kind ook niet in aanmerking komt voor extra aandacht of een dyslexie opleiding. Dit houdt in dat alleen de zware dyslectische kinderen alleen maar in aanmerking komen voor een dyslexie opleiding volgens de RID methode.

Dan heb ik het nog niet gehad over dyslexie bij volwassenen. Dyslexie wordt vandaag de dag nog steeds gezien als een gebrek aan intelligentie. Terwijl intelligentie en dyslexie niets met elkaar te maken heeft. Ook dit is te verwijten aan het basis onderwijs. Doordat dyslectici vaak onvoldoendes haalde voor Nederlands tijden hun opleidingen, bleven de dyslectici ook laag geschoold. Je moest immers ruime voldoendes halen om door te kunnen stromen naar een hogere opleiding. Dat dyslexie niets te maken heeft met intelligentie blijkt wel uit bekende personen zoals; Albert Einstein, Pablo Picasso, Jhon Lennon, Muhammed Ali, Steven Spielberg, Wubbo Ockels en nog vele anderen. Het succes van vele van hen heeft dan ook te maken met de omgeving waar deze personen in opgroeien. En het uitblinken in bepaalde gaven.

Ook wordt er veel gesproken over beeld- en woorddenken. Dyslexie heeft te maken met de woord klank koppeling. Het omzetten van woorden naar klanken en anders om. “Wat hoor je als je een woord hoort, welke klanken”. Rond je vijfde levens jaar ontwikkel je het woorddenken. Dan leren de hersens om woorden te herkennen als een geheel i.p.v. een verzameling van letters. Ook koppelen de hersens deze woorden aan klanten die het gehele woord bevatten. Bij een dyslect zijn er geen koppelingen. Althans niet met de woorden. Een dyslect zal als hij of zij een woord leest de letters achter elkaar moeten herkennen als een woord en deze dan als een totaal klant moeten kunnen uitspreken. Dit kost meer heersen kracht dan bij een niet dyslect. Er wordt gezegd dat iedereen geboren wordt als een beelddenker en rondt ontwikkel je dus het woorddenken of eigenlijk het teken denken als een klank. Een dyslect verwerkt dus de letters als een beeld en niet als een klank-teken. Dan is er ook een misverstand over beeld- en woordenken. Er wordt vaak gezegd dat of je bent een beelddenker of een woorddenker. Maar je kan het beter zien als bij de een is het beelddenken beter ontwikkeld als bij een ander waar meer het woorddenken beter is ontwikkeld.